Wygląd i natura: Zjawy te pojawiają się jako pierwsze. Przybierają postać pięknych, świetlistych dzieci ze skrzydełkami, przypominających aniołki. Unoszą się pod sklepieniem kaplicy, co symbolizuje ich lekkość i oderwanie od ziemskich trosk.
Życie doczesne: Józio i Rózia zmarły w bardzo wczesnym dzieciństwie. Ich krótkie życie było pasmem nieprzerwanej radości, zabawy i rodzicielskiej miłości (matka spełniała ich każdą zachciankę). Nie zdążyły zaznać na ziemi bólu, cierpienia, strachu ani żadnych trosk.
Wina i kara: Choć dzieci nie popełniły żadnego grzechu, po śmierci drzwi do raju pozostają dla nich zamknięte. Ich dusze czują dręczący niepokój i niespełnienie. Karą jest niemożność osiągnięcia zbawienia z powodu braku pełnego doświadczenia człowieczeństwa, w które wpisane jest cierpienie.
Prośba: Aniołki nie proszą o słodycze, którymi karmiono je za życia, lecz o dwa ziarenka gorczycy. Pragną zaznać odrobiny goryczy, by dopełnić swojego ludzkiego losu.
Przesłanie moralne: Z historią dzieci wiąże się słynna prawda ludowa: „Kto nie doznał goryczy ni razu, / Ten nie dozna słodyczy w niebie”. Mickiewicz pokazuje tu, że pełnia człowieczeństwa to nie tylko beztroska, ale też umiejętność radzenia sobie z trudnościami i cierpieniem. Bez tego doświadczenia dusza jest niepełna.